پژوهش‌های جدید علمی نشان می‌دهند اندام اسپرماستی در سر نهنگ عنبر، با جذب ضربه مانند یک دژکوب عمل می‌کند. این ویژگی به نهنگ عنبر توانایی درهم شکستن بدنه کشتی‌های بسیار بزرگ‌تر از خودش را می‌دهد.
این یافته، فرضیه قدیمی توماس نیکرسون را که بیش از ۲۰۰ سال پیش مطرح شده بود، به‌طور علمی تأیید می‌کند. نیکرسون در سال ۱۸۲۰ پس از حمله یک نهنگ عنبر به کشتی‌ای، از قدرت تخریب‌گری این جانور خبر داده بود؛ یافته‌ای که تاکنون در حد حدس و گمان باقی مانده بود.
تحلیلگران زیست‌فناوری معتبرند ساختار یکتای اسپرماستی نه‌تنها در تخریب فیزیکی، بلکه در تولید و هدایت امواج صوتی برای انتخاب جفت نیز نقشی کلیدی ایفا می‌کند. این کشف، درک دانشمندان از بوم‌شناسی اقیانوسی و توانایی‌های فیزیکی جانداران بزرگ دریایی را یک گام پیش می‌برد.
تأیید علمی یک فرضیه دو قرن‌ساله، نشان می‌دهد که با پیشرفت روش‌های پژوهشی و فناوری‌های زیستی، بسیاری از پدیده‌های طبیعی که سال‌ها در حوزه ابهام قرار داشتند، اکنون به‌تدریج تبیین دقیق‌تری می‌یابند. این رویه در حوزه‌های مختلف فناوری و علوم پایه نیز تکرار می‌شود و نشان‌دهنده آن است که سرمایه‌گذاری مستمر در پژوهش، کلید تبدیل نااطمینانی به دانش عملیاتی است.
