نمایش یک‌نفره «رختکن شماره ۱۶» به قلم و اجرای سجاد خلیل‌زاده، منتقد و پژوهشگر تئاتر، روایتی درون‌گرا و چندلایه از جایگاه انسان میان خود و جهان ارائه می‌دهد. در این مونولوگ، کاراکتر «خسرو» برای گفتن قصه زندگی‌اش به صحنه می‌آید؛ اما هرچه بیشتر سخن می‌گوید، فاصله میان خود و جهان اطرافش آشکارتر می‌شود.
رختکن، به‌عنوان نماد، جایی برای ماندن نیست؛ مکثی کوتاه پیش از ورود به میدان است، جایی برای عوض‌کردن لباس، مرتب‌کردن ظاهر و آماده‌شدن برای مواجهه با دیگران. «رختکن شماره ۱۶» از همین موقعیت ساده فاصله می‌گیرد و مردی را در نقطه‌ای نگه می‌دارد که ظاهراً قرار است از آنجا وارد جهان شود، اما با گذشت زمان در خود فرو می‌رود. این دوگانگی میان آمادگی برای ورود و سکون اجباری، هسته دراماتیک نمایش را شکل می‌دهد.
از منظر ساختاری، این اثر نمونه‌ای از رسوخ تئاتر ایران در ژانر مونولوگ و نمایش درون‌گراست؛ ژانری که در سال‌های اخیر با تکیه بر تجربه بازیگری و نویسندگی بومی، به بلوغ فنی و محتوایی دست یافته است. «رختکن شماره ۱۶» نیز در همین راستا، بدون تکیه بر اغراق یا شعار، زبانی ساده و در عین حال چندمعنای از شکاف انسان معاصر و جهان پیچیده‌اش ترسیم می‌کند.
پیش‌نویس این نقد و تحلیل به‌دست سجاد خلیل‌زاده، منتقد و پژوهشگر تئاتر، تنظیم شده و به ایلنا نیز ارسال گردیده است. حضور آثار این‌چنینی در ساحت هنر و تئاتر ایران، نشان از غنای سنت صحنه‌ای کشور و توانایی خالقان داخلی در بیان مسائل عمیق انسانی به زبانی مستقل و خودبسنده است.
