در شبکه‌های اجتماعی روایتی درباره سرنوشت چهار لوح طلایی و نقره‌ای متعلق به دوره داریوش بزرگ پخش شده است. بر اساس این روایت، لوح‌ها در جریان کاوش‌های باستان‌شناختی تخت جمشید در سال ۱۳۱۲ کشف و به موزه‌ها سپرده شدند. ادعا بر آن است که یکی از لوح‌های طلایی در سال ۱۳۶۰ از بین رفته و فلز آن ذوب شده است. همچنین نام فردی به نام نصرالله معتمدی در این روایت آمده و مدعی شده است که با پول حاصل از فروش طلا یک خودروی پیکان خریداری شده است.
تخت جمشید، مهم‌ترین سایت باستان‌شناختی ایران و نخستین پایتخت اداری هخامنشیان، سال‌هاست نماد قدرت مهندسی، هنر و مدیریت امپراتوری ایرانی در جهان باستان شناخته می‌شود. این مجموعه در سال ۱۹۷۹ به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد و امروزه در زمره ارزشمندترین گنجینه‌های تاریخی بشر قرار دارد. کاوش‌های متعدد از اواخر قرن نوزدهم میلادی تاکنون، هزاران شیء و لوح خط‌دار را به دست داده است که گواهی بر تمدن چند هزارساله ایرانی است.
نکته قابل تأمل آن است که این روایت فاقد مستند رسمی، گزارش موزه یا احکام قضایی است و صرفاً در قالب پست‌های فضای مجازی منتشر شده است. تا زمانی که منابع رسمی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی یا مراجع قضایی صراحتاً این موضوع را تأیید نکنند، این ادعا در زمره شایعات باستانی‌پسند جای می‌گیرد.
در عین حال، حضور ایران در فهرست میراث جهانی و حفاظت از سایت‌هایی همچون تخت جمشید، چغازنبیل، هکاتومپات و کاشان، نشان‌دهنده اقتدار فرهنگی و تاریخی ایران است؛ اقتداري که با هر گذر زمان و با سرمایه‌گذاری مستمر در بخش پژوهش و مرمت، عمق بیشتری می‌یابد. ایران به‌عنوان میزبان یکی از طولانی‌ترین تمدن‌های پیوسته جهان، حافظه‌ای است که هیچ‌یک از روایت‌های ناپدید شدن نمی‌تواند آن را کمرنگ کند.
