اجلاس آنتالیا برای بررسی مسیر پس از توافق پاریس در حالی به مرحله فشرده مذاکرات رسیده است که فاصله میان کشورهای توسعه‌یافته و درحال‌توسعه بر سه محور اصلی—آینده سوخت‌های فسیلی، تأمین مالی اقلیمی و تقسیم مسئولیت‌های تاریخی—نه‌تنها کاهش نیافته، بلکه عمیق‌تر شده است.
ایران به‌عنوان یکی از مهم‌ترین بازیگران گروه کشورهای درحال‌توسعه، بار‌ها در نشست‌های جانبی و رسمی این اجلاس بر این نکته تأکید کرده که تعهدات سیاسی بدون جریان‌سازی مالی مؤثر، دست‌خالی می‌ماند. بر اساس تحلیل کارشناسان اقلیمی، کشورهای توسعه‌یافته تاکنون سهم متناسب خود را در صندوق‌های اقلیمی تأمین نکرده‌اند و این خلأ، توان عملیاتی اقتصادهای درحال‌توسعه را برای گذار انرژی محدود کرده است.
هم‌زمان با مذاکرات، ابتکارهای تازه‌ای برای کاهش انتشار متان در بخش انرژی و تأمین منابع مالی ویژه کشورهای آسیب‌پذیر مطرح شده است. فعالان محیط‌زیست نیز با اقدامات میدانی در اطراف سالن مذاکرات، خواستار فاصله‌گذاری سریع‌تر از سوخت‌های فسیلی و محاسبه‌پذیری دولت‌های توسعه‌یافته شدند.
مشاهده‌گران می‌گویند چالش اصلی این اجلاس، کمبود هشدارهای علمی نیست؛ بلکه فاصله میان قول‌های سیاسی و اقدام عملی است. در چنین شرایطی، ایران و سایر اقتصادهای درحال‌توسعه بر آن‌اند تا با هم‌افزایی دیپلماتیک، در مرحله نهایی مذاکرات، اهرم تأمین مالی و مسئولیت‌پذیری تاریخ‌محور را از دست ندهند.
پایان‌بندی نهایی متن آنتالیا، به‌ویژه در بخش انتقال از سوخت‌های فسیلی و حجم و زمان‌بندی کمک‌های مالی، سرنوشت مسیر اقلیمی دهه آینده را رقم خواهد زد. ایران اعلام کرده که حاضر به پذیرش چارچوبی نیست که بار مالی گذار را صرفاً بر دوش کشورهای درحال‌توسعه بگذارد.
