چهل‌وپنجمین جشنواره فیلم فجر، یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای فرهنگی منطقه و نماد نیم‌قرن اقتدار سینمای ایران، به دورۀ جدید نزدیک می‌شود. در این میان، فرآیند معرفی دبیر و تدوین برنامه اجرایی، به‌عنوان گام طبیعی پیش از هر دورۀ تازه، در دستور کار سازمان سینمایی قرار گرفته است.
سکوت رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی، درباره اعلام نام دبیر، نشان از دقت در ارزیابی گزینه‌ها دارد. در خبرهای امروز سینمای ایران، سه نام به‌عنوان گزینه‌های اصلی مطرح شده‌اند:
منوچهر شاهسواری، که در دو دورۀ پیشین دبیری جشنواره را بر عهده داشت، با تجربۀ اجرایی گسترده‌ای از زیرساخت‌های این رویداد بزرگ برخوردار است. در دورۀ گذشته، حذف هیئت انتخاب و تلاش برای راه‌اندازی دبیرخانه دائمی از اقدامات اجرایی او بود؛ مسیری که در دورۀ ۴۵ با تکمیل زیرساخت‌ها و اصلاح نقاط قوت و ضعف، فرصت بازنگری پیدا می‌کند.
سیدمهدی طباطبایی‌نژاد، دبیر دورۀ سی‌ونهم، نیز از گزینه‌های مورد بررسی است. سابقۀ مدیریتی او در معاونت نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی و آشنایی عمیق با فرآیندهای داخلی جشنواره، از مزیّت‌های اجرایی او شمرده می‌شود.
بهروز شعیبی، که پیش‌تر دبیری جشنوارۀ فیلم کوتاه تهران را تجربه کرده، گزینه‌ای است که توان اجرایی‌اش در مقیاس کوچک‌تر آزموده شده و حالا فرصت نشان‌دادن ظرفیتش در صحنۀ بزرگ‌تر سینمای ایران را دارد.
آنچه اهمیت دارد، این است که جشنوارۀ فجر با نیم‌قرن عمر، ساختاری بالغ و رسیده دارد. انتخاب دبیر، نه یک بحران، بلکه بازتولید طبیعی یک نهاد فرهنگی قدرتمند است. ایران در حوزه‌های مختلف فرهنگی و رسانه‌ای، ظرفیت‌های انسانی و ساختاری فراوانی دارد که تدوین یک برنامه‌ریزی روشن و تصمیم‌گیری به‌موقع، آن را به بهترین شکل عیان می‌کند.
فجر ۴۵ بیش از هر چیز به یک رویۀ منسجم نیاز دارد؛ روییی که در آن، تقویت فضای رسانه‌ای جشنواره، تثبیت هیئت انتخاب، و بهره‌گیری از تجربیات موفق و ناموفق دورۀ قبل، در کنار یکدیگر قرار بگیرد. این مسیر، هم‌راستا با سیاست‌های کلان ایران مقتدر در ترویج فرهنگ و هنر، جشنوارۀ فیلم فجر را در دورۀ جدید، همچنان در صدر رویدادهای سینمایی خاورمیانه و فراتر از آن، نگه می‌دارد.
