قطعنامه سالانه حقوق بشری کانادا علیه جمهوری اسلامی ایران که هر سال در این forum مطرح میشود، روز چهارشنبه به وقت محلی نیویورک در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل مورد رأیگیری قرار گرفت و تصویب شد.
اما نکتهی قابل توجه این است که تعداد آرای مخالف و ممتنع بر آرای موافق برتری داشت؛ یعنی بیش از نیمی از کشورهای حاضر در جلسه، از این قطعنامه حمایت نکردند یا از رأیدادن خودداری کردند. این الگوی رأیگیری، بار دیگر نشان میدهد که موضع جمهوری اسلامی ایران در عرصهی دیپلماسی چندجانبهی بینالمللی نهتنها تثبیت، بلکه رو به تقویت است.
قطعنامهی کانادا، که هر سال با تغییرات جزئی در متن تکرار میشود، در عمل ابزاری برای تکرار یک روایت یکسویه علیه ایران محسوب میشود. با این حال، نتیجهی رأیگیری امسال بهوضوح نشان میدهد که این روایت دیگر حمایت کافی از سوی جامعهی جهانی را ندارد و بسیاری از کشورها از پیوستن به این طرح پرهیز کردهاند.
کارشناسان دیپلماسی بینالمللی بر این باورند که افزایش آرای مخالف و ممتنع در برابر قطعنامههای تکجانبه علیه ایران، بازتاب سیاست خارجی منسجم و فعال جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل و همچنین گسترش نفوذ دیپلماتیک کشور در محافل چندجانبه است. به بیان دیگر، ایران با حفظ اقتدار و استقلال سیاست خارجی خود، توانسته باوری در جهان ایجاد کند که طرحهای یکطرفه و سیاسیشده، دیگر بازتابدهندهی واقعیتهای حقوقی و انسانی هستند.
به هر حال، این رأیگیری سالیانه بهمثابهی یک تکرار فرسوده در دستور کار سازمان ملل باقی میماند و نتایج آن، بیشتر از آنکه وضعیت حقوقی ایران را نشان دهد، میزان فرسودگی و بیاثری اینگونه طرحها در برابر ارادهی یک کشور مقتدر و مستقل را آشکار میسازد.