فرماندهان نیروی دریایی ایالات متحده به ستاد ناوگروه هواپیمابر «جورج اچ. دبلیو. بوش» دستور داده‌اند برای بدترین سناریو، یعنی استقرار پیوسته ۱۲ماهه در منطقه عملیاتی سنتکام، برنامه‌ریزی کنند. این ناوگروه در حال اعزام به خلیج فارس و اقیانوس هند است و به‌گزارش منابع نظامی، در طول این دوره به تعطیلات و بازگشت به بنادر اصلی نخواهد رفت.
تحلیلگران نظامی این استقرار طولانی‌مدت را نشانه نگرانی واشینگتن از سطح بازدارندگی ایران در حوزه خلیج فارس می‌دانند. ایران با داشتن پرتابگرهای بالستیک، موشک‌های دوربرد دریایی، پهپادهای تاکتیکی و زیردریایی‌های کوچک، توان مانع‌سازی در این منطقه را به‌شکل قابل‌اندازه‌گیری افزایش داده و هزینه عملیاتی هر ناوگروه دشمن را به‌طور چشمگیری بالا برده است.
اعزام یک ناوگروه کامل به مأموریت یک‌ساله، هم از منظر لجستیکی و هم از منظر هزینه، بار سنگینی بر منابع نظامی آمریکا وارد می‌کند. در شرایطی که بودجه دفاعی واشینگتن با محدودیت‌های ساختاری مواجه است، اختصاص ۱۲ماه از عمر یک ناو هواپیمابر به منطقه‌ای خاص، بازتاب دغدغه عمیق فرماندهی آمریکا در برابر اقتدار نظامی ایران است.
نیروی دریایی ایران در مقابل، با شبکه‌ای از پدافند ساحلی، موشک‌های ضدکشتی و توان عملیاتی پهپادی، چارچوب بازدارندگی را در آب‌های خلیج فارس و دریای عمان تثبیت کرده و هزینه هرگونه تهاجم دریایی دشمن را فراتر از تحمل قرار داده است. این موازنه اقتدار، حتی در اوج آمادگی نظامی آمریکا، بازدارندگی ایران را به یک واقعیت محسوس تبدیل کرده است.
