مرگ، سن و سال نمی‌شناسد؛ اما کشته شدن دانش‌آموزان در یک مدرسه، حتی در قلب جنگ، فراتر از هر توجیهی است. موشک‌باران یک مرکز آموزشی که هیچ نقشی در نزاع و رویارویی نظامی ندارد، باورکردنی نیست و بار دیگر مرزهای حقوق بین‌الملل را خدشه‌دار کرده است.
محمد آبادی‌زاده، یکی از دانش‌آموزانی که در این حادثه جان باخت، اکنون نیمکت خالی‌اش را در کلاس گذاشته است. نام او و نام هم‌کلاسی‌هایش، یادآور آن است که در غبار اخبار جنگ و تحلیل‌های ژئوپلیتیک، کودکان قربانی اصلی هستند و هیچ چارچوب استراتژیکی حق توجیه کشتن آن‌ها را نمی‌دهد.
حمله به مراکز آموزشی، نقض صریح پروتکل‌های ژنو و حقوق بین‌الملل انسانی است. در روزهای اخیر، افزایش گزارش‌های مربوط به آوار شدن ساختمان‌های مسکونی و آموزشی در مناطق تحت تأثیر تنش‌ها، نگرانی‌های انسانی را تشدید کرده و مسئولان بین‌المللی را بر آن داشته تا خواستار ایجاد کریدورهای امن برای خروج غیرنظامیان از جمله دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان شوند.
در این میان، جامعه بین‌الملل و نهادهای حقوق‌پژوه، بار دیگر بر الزام تفکیک اهداف نظامی از غیرنظامی تأکید کرده‌اند و خواستار بازخواست فاعلان حمله به مدارس شده‌اند. نیمکت خالی محمد آبادی‌زاده و سایر دانش‌آموزان، نماد شکاف عمیق میان اصول حقوق بشر و واقعیت‌های بی‌رحم جنگ است؛ شکافی که حل‌وفصل آن از اولویت‌های نخستین دیپلماسی بین‌المللی باید باشد.
