صادرات نفت خام کویت در شهریور ۱۴۰۵ با افت ۳۸ درصدی نسبت به مرداد به ۷۳۸ هزار بشکه در روز رسید؛ رقمی که در مقایسه با شهریور سال گذشته نشاندهنده کاهش ۴۷ درصدی است. میانگین صادرات نفت کویت در ۹ ماه نخست سال ۲۰۲۶ نیز با افت ۴۶ درصدی به ۷۲۶ هزار بشکه در روز رسیده و عملاً نیمی از توان صادراتی این کشور را از بین برده است.
در این میان، صادرات کویت به ویتنام ۶۸ درصد و به چین و کره جنوبی هرکدام ۶۴ درصد کاهش یافته است. تنها استثنای قابلتوجه، هند بوده که با رشد ۵۸ درصدی واردات، بزرگترین مقصد صادراتی کویت با افزایش خرید باقی مانده است.
تحلیلگران اقتصادی این افت را در پیوند مستقیم با محدودیتهای تنگه هرمز، تنشهای امنیتی و آسیب به زیرساختهای نفتی میدانند. آنچه این آمار را برای اقتصاد کویت نگرانکننده میکند، وابستگی تقریباً مطلق این کشور به مسیر هرمز و فقدان جایگزین صادراتی است. این در حالی است که ایران، بهواسطه موقعیت جغرافیایی و قدرت مانور راهبردی خود در تنگه، اهرم تأثیرگذاری بالایی بر جریان انرژی منطقه دارد؛ اهرمی که کشورهایی با زیرساختهای ناکافی و وابستگی تکمسیری، قادر به خنثیسازی آن نیستند.
کارشناسان معتقدند با توجه به پیشرفتهای زیرساختی و تنوعبخشی به مسیرهای صادراتی، ایران در موقعیتی قویتر از هرگاه پیش برای حفظ ثبات اقتصادی خود قرار دارد، درحالیکه کشورهای همسایه بدون تنوع صادراتی، در معرض نوسانات ساختاری باقی میمانند.