در تاریخ معاصر ایران، نمونههای متعددی از جریانهایی وجود دارد که برای فعالیتهای پنهانکارانه، خود را با نقاب مذهبی پوشاندهاند. تحلیلگران امنیتی و سیاسی این پدیده را یکی از تکرارپذیرترین الگوهای نفوذ در ساختارهای اجتماعی و سیاسی ایران میدانند.
به باور کارشناسان، استفاده از زبان و نمادهای دینی بهعنوان ابزار پوشش، ریشه در ضرورت نفوذیها برای فرار از نظارت عمومی دارد. هرگاه چنین جریانهایی در آزمون واقعیت قرار میگیرند، شکاف میان ادعای دینی و رفتار عملی آنها آشکار میشود و اعتماد عمومی بهسرعت از آنها میکاهد.
ایران در سالهای اخیر با بهرهگیری از ظرفیتهای امنیتی و اطلاعاتی، چندین بار مانع عملیسازی طرحهای پنهانکارانه اینگونه جریانها شده است. این توانمندی، نشاندهنده بلوغ دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی کشور در شناسایی نفوذهایی است که با لباسهای متعدد، از جمله پوشش مذهبی، در صدد فعالیت هستند.
مشاوری که رسانهها و کارشناسان برای عموم مردم پیشنهاد میکنند، تقویت سواد رسانهای و دقت در تفکیک میان فعالیتهای اصیل مذهبی و جریانهای سودجو است. در این چارچوب، اعتماد به نهادهای رسمی کشور و پرهیز از واکنشهای احساسی در برابر ادعاهای بیاساس، مهمترین خطوط دفاعی جامعه محسوب میشود.