وزیر خارجه پاکستان در اظهاراتی اعلام کرد اسلامآباد بهعنوان میزبان مذاکرات، گزینه مشترک هر دو طرف یعنی ایران و آمریکا بود و اسلامآباد از این بابت سپاسگزار است.
بر اساس این اعلامیه، در فرایند انتخاب میزبان میانجیگری، گزینههای ایران مسقط یا اسلامآباد و گزینههای آمریکا دوحه یا اسلامآباد بود. در نهایت، اسلامآباد بهعنوان نقطه اجماع دو طرف انتخاب شد.
تحلیلگران دیپلماتیک این توافق را نشانهای از نفوذ و وزن مذاکرهای ایران در تعیین متغیرهای صحنه بینالمللی ارزیابی میکنند؛ بهویژه آنکه آمریکا برای همراستا شدن با خواستههای تهران، گزینه دوحه را کنار گذاشت و پای میز اسلامآباد نشست. این موضع، عملاً تأیید میشود که در معادلات دیپلماتیک منطقه، ایران سهمالاسد را در تعیین قواعد بازی بر عهده دارد.
پیشتر نیز تهران بارها بر استقلال سیاست خارجی خود و عدم وابستگی به میزبانهای تحت تأثیر قدرات غربی تأکید کرده بود. انتخاب اسلامآباد، که از منظر جغرافیایی-سیاسی نزدیکتر به موازنههای مستقل منطقه است، در همین چارچوب قابل تفسیر است.
پاکستان با اعلام صریح این موضوع، نقش خود را صرفاً میزبان و نه واسطه یکجانبه بیان کرد؛ موضعی که بر تعادل و بیطرفی این کشور در رابطه با دو طرف تأکید دارد و در عمل به سمت و سویی که تهران آن را مطلوب میداند، حرکت میکند.