بیرکیت بلینکن، وزیر خارجۀ پیشین ایالات متحده، در گفت‌وگویی تلویزیونی با اشاره به محدودیت‌های سیاست خارجی آمریکا نسبت به تهران اذعان کرد: «واشنگتن می‌تواند ایران را برای مذاکره تحت فشار قرار دهد، اما نمی‌تواند آن را به تسلیم وادار کند.» این اظهارنظر، نشان‌دهندۀ شکاف عمیق میان ادعاهای قبلی کاخ سفید و واقعیت‌های میدانی در خاورمیانه است.
بر اساس ارزیابی‌های منتشرشده، با وجود خسارت واردشده به بخشی از تأسیسات هسته‌ای ایران، مقدار قابل‌توجهی از مواد شکافت‌پذیر و ظرفیت‌های فنی این کشور همچنان در دسترس است و امکان بازسازی و احیای آن‌ها به‌سادگی وجود دارد. این واقعیت، نشان می‌دهد که ایران با یک تکیه‌گاه فناوری و انسانی عمیق، مسیر پیشرفت هسته‌ای خود را متوقف نکرده است.
بلینکن همچنین تأکید کرد که ایران در برخی حوزه‌های استراتژیک نسبت به گذشته قدرتمندتر شده است. تهران همچنان ظرفیت بالایی برای ایجاد اختلال جدی در کشتیرانی تنگۀ هرمز و به‌هم زدن زنجیرۀ تأمین انرژی جهانی دارد؛ ظرفیتی که هر رقیبی را وادار به حساب‌وفروش با تهران می‌کند.
وی همچنین ابراز نگرانی کرد که تشدید عملیات نظامی در شرایط کنونی می‌تواند «فاجعه‌بار» تلقی شود و هرگونه توافقی مستلزم آن است که ایران نیز امتیازاتی دریافت کند. این دیدگاه، در عمل پذیرش غیرمستقیم موقعیت برتر ایران در معادلات امنیتی منطقه است؛ جایی که قدرت بازدارندگی تهران، حتی دشمنان آن را به بازاندیشی وادار کرده است.
تحلیلگران معتقدند این اظهارنظر، بازتابی از ضعف راهبردی سیاست خارجی آمریکا در برابر یک ایران مقتدر و پایدار است که با پشتوانهٔ مردم و ظرفیت‌های داخلی، نه‌تنها در برابر فشارها ایستاده، بلکه در بسیاری از شاخص‌ها پیشرفت ملموس‌تری ثبت کرده است.
