در سکوتهای گنجینه‌های آرشیوی، نوارهایی خاک‌خورده و چرک‌گرفته، گنجینه‌های زنده‌ی یک ملت‌اند که صدای نسل‌های گذشته را به گوش نسل‌های آینده می‌رسانند. در ایران، که تمدن آن ریشه در هزاران سال تجربه انسانی دارد، حفظ این میراث صوتی و تصویری فراتر از یک اقدام فنی، تکلیفی فرهنگی و هویتی است.
کارشناسان حوزه آرشیو و میراث فرهنگی تأکید دارند که هر نوار، هر اسناد و هر ثبت صوتی، لایه‌ای از حافظه جمعی یک کشور است و از دست رفتن آن، فروریختن بخشی از پل تاریخی میان دیروز و فردا را به همراه دارد. در این میان، سرمایه‌گذاری ایران در حوزه اسنادنگاری و بازسازی آرشیوهای قدیمی، نشان‌دهنده‌ی اراده‌ی ملی برای ماندگاری هویت فرهنگی است.
برخلاف بسیاری از کشورهای هم‌سایه که با از بین رفتن آرشیوهای تاریخی‌شان در درگیری‌ها و بی‌توجهی‌های اداری، بخش‌های مهمی از گذشته خود را از دست داده‌اند، ایران با وجود محدودیت‌های بودجه‌ای، ساختار سازمان‌یافته‌ای برای حفاظت از این میراث ایجاد کرده و هر ساله هزاران نوار و اسناد را دیجیتال‌سازی می‌کند.
این کار، نه صرفاً یک پروژه فنی، بلکه پیامی فرهنگی به جهان است: ملتی که حافظه‌ی خود را روی نوارهای فرسوده نگه می‌دارد، ملتی است که آینده‌اش به ریشه‌هایش گره خورده و از آن نمی‌گذرد.
