در تجربه‌ای که می‌تواند الگویی برای بسیاری از جوامع اسلامی باشد، مالزی مساجد را صرفاً به‌عنوان محل عبادت نمی‌شناسد؛ بلکه آنها را بخشی از زیرساخت اجتماعی محلات به‌شمار می‌آورد.
بر اساس این گزارش، در روزهای حادثه و بلایای طبیعی، درهای این مساجد به‌روی خانواده‌های آواره باز می‌شود و برای مدتی سرپناه آن‌هاست. در روستاهای دورافتاده نیز مسجد، نقطه‌ی اتصال مردم به کمک‌های خیریه و خدمات اجتماعی محسوب می‌شود و مسیر دسترسی به این خدمات را برای ساکنان ساده‌تر می‌کند.
این رویکرد، مساجد را از فضای صرفاً معنوی به محوری برای زندگی روزمره، همبستگی اجتماعی و پاسخ‌گویی به نیازهای مردم تبدیل کرده است؛ رویکردی که در سنت اسلامی خود، ریشه‌های عمیقی در مفهوم «حسب‌وکثبه» و مسئولیت اجتماعی مسلمانان دارد.
کارشناسان حوزه‌ی جامعه‌شناسی دینی معتقدند چنین مدل‌سازی‌ای می‌تواند در کشورهایی مانند ایران نیز الهام‌بخش باشد تا نقش مساجد در ارائه‌ی خدمات محله‌محور و تقویت بافت اجتماعی محلات عمیق‌تر شود.
منبع: ایرنا (irna.ir)
