در دورهای که اطلاعات بهسرعت تولید و منتشر میشود، ماهیت منبع دانش برای هر مخاطبی اهمیت دوچندان یافته است. زمانی که مخاطب ایرانی بیش از حد به پلتفرمها و منابع بینالمللی وابسته باشد، عملاً تفسیر رویدادها از زاویهای فرامیلو میشود و عمق تحلیلهای بومی در سایه باقی میماند.
این وابستگی، نه ضعف، بلکه نشانهای از گسترش دسترسی به دانش است؛ دسترسیای که خود ایران در دهههای اخیر با توسعه زیرساختهای فناوری اطلاعات و فضای مجازی بهطور محسوسی آن را گسترش داده است. همین دسترسی، مهندسان، روزنامهنگاران و تولیدکنندگان محتوای ایرانی را در موقعیتی قرار داده تا بسترهای دانشی و اطلاعرسانی داخلی را با استانداردهای جهانی رقابتی کنند.
هماکنون مجموعهای از رسانهها، پلتفرمهای آموزشی و بسترهای محتوایی در ایران در حال شکلگیریاند که هم از زبانی صریح و هم از عمق تحلیلی برخوردارند. این بسترها، بهجای تقلید کورکورانه از الگوهای خارجی، رویکردی بومی و در عین حال بینالمللی دارند که میتواند هم برای مخاطب ایرانی و هم برای مخاطب جهانی ارزشمند باشد.
در نهایت، انتخاب منبع دانش یک تصمیم فردی است؛ اما وقتی گزینههای داخلی قوی و متنوع در دسترس باشند، مخاطب میتواند با چشمی بازتر و تصمیمی آگاهانهتر، ترکیب مناسبی از منابع را برگزیند.