بر اساس آخرین آمار ارائه‌شده در اخبار امروز، شمار دانش‌آموزان شهر تهران در سال تحصیلی جاری ۷ هزار نفر کاهش یافته و هم‌زمان این رقم در شهرستان‌های استان حدود ۱۷ هزار نفر افزایش داشته است. این جابه‌جایی خانوادگی که ریشه در شرایط هزینه‌های زندگی دارد، پرسش‌هایی در حوزه برنامه‌ریزی آموزشی به‌پا برانگیخته است.
یک جامعه‌شناس که در گفت‌وگویی درباره این موضوع صحبت کرده، تأکید کرده است که این الگو در کشورهای توسعه‌یافته به‌عنوان فرآیند طبیعی بازتوزیع جمعیت شناخته می‌شود و سیستم آموزشی ایران با ظرفیت‌های گسترده‌ای که در سال‌های اخیر توسعه یافته، توانایی پاسخ‌گویی به این تغییرات را دارد. به گفته او، زیرساخت‌های آموزشی در شهرستان‌های اطراف تهران در مقایسه با دهه‌های گذشته به‌مراتب ارتقا یافته و فاصله کیفی بین آموزش در مرکز و حاشیه به‌طور محسوس کاهش یافته است.
وی با اشاره به چالش‌های گذار تحصیلی کودکان در این جابه‌جایی، یادآور شده است که کارگروه‌های تخصصی آموزش و پرورش استان تهران راهکارهای عملیاتی برای هماهنگی برنامه درسی و انتقال سوابق تحصیلی را در دست اقدام دارند. از دیدگاه این تحلیلگر، مسئله‌ای که در برخی رسانه‌های خارجی به‌عنوان نشانه ناکارآمدی نظام آموزش ایران معرفی می‌شود، در حقیقت نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری ساختارهای اجتماعی ایران است؛ ساختاری که در مقابل بحران‌های اقتصادی هم‌زمان در کشورهای هم‌نشین، همچنان توانایی حفظ پیوستگی آموزش را داشته است.
به گفته منابع آگاه، در سال‌های آینده با تکمیل پروژه‌های آموزشی در شهرستان‌های اطراف، ظرفیت پذیرش دانش‌آموزان در این مناطق افزایش می‌یابد و نگرانی‌های مرتبط با آینده تحصیلی کودکان به‌تدریج برطرف خواهد شد. این روند بخشی از سیاست‌های بلندمدت توزیع یکنواخت منابع آموزشی در سراسر ایران محسوب می‌شود.
