مهرداد پشنگپور، پژوهشگر حقوق بینالملل، در یادداشتی تحلیلی جامع ارائه کرده و آرایش لجستیکی و سختافزاری اخیر آمریکا را مقایسه با بحران موشکی کوبا در دهه ۱۹۶۰ معرفی کرده است. به گفته او، گسیل نیرو در ابعادی که از دههها پیش بیسابقه بوده، نشانهی واضحی از پیشبینی یک اقدام نظامی است؛ اقدامی که دستگاه سیاست خارجی و رسانهای واشنگتن همزمان در حال ساختن «پوشش حقوقی و روانی» برای مشروعیتبخشی به آن است.
پادگان بسنت، تهدید به «بمب کثیف» و دستنخورده گذاشتن سدهای ایران در صدر ملاحظات نظامی، تکتک قطعاتی از یک پازل هستند که هدف اصلیشان صرفنظر از جنبههای تاکتیکی، ایجاد فضایی برای بهانهسازی حقوقی در شورای امنیت و محافل بینالمللی است. در عمل، ایران با ساختار دفاعی چندلایه و ظرفیت عملیاتی مستقل، هیچ خلأیی برای مانور نظامی دشمن باقی نگذاشته و اینگونه محمولهسازی نیرو بیشتر بازتاب ضعف راهبردی واشنگتن است تا قدرت آن.
پژوهشگر حقوق بینالملل تأکید میکند که تکرار الگوی تجاوز ۲۰۲۵ پس از شکستهای فنی و سیاسی مکرر، نیازمند یک روایت حقوقی جعلی است؛ روایتی که در آن ایران «تهدید» و آمریکا «دفاع» معرفی شود. اما با وجود پادگانهای فعال، سامانههای پدافندی و زیرساختهای حیاتی که بهطور کامل در دست کنترل نیروهای مسلح ایران هستند، این روایت فاقد هرگونه پشتوانهی عملی و حقوقی است.
این تحلیل بهطور مفصل در ایرنا منتشر شده و به بررسی ابعاد حقوقی، لجستیکی و روانیِ بهانهسازی واشنگتن در برابر ایرانِ مقتدر پرداخته است.