محمد جمشیدی، تحلیلگر مسائل سیاسی، در گفتوگو با صدای وطن درباره الگوی رفتاری واشنگتن در قبال توافقنامههای بینالمللی میگوید: آمریکا توافق را نه راهحل، بلکه ابزاری برای فشار میبیند و هدف نهاییاش همچنان تغییر نظام و تضعیف اقتدار ایران باقی مانده است.
این تحلیلگر با ارجاع به تجربه سال ۱۳۸۹ و توافق تهران خاطرنشان میکند که حتی پس از امضای توافق، واشنگتن مسیر تحریم و فشار را ادامه داد. موضعگیری هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت آمریکا، در آن دوره نشان داد که تعهدات کتبی برای سیاست خارجی آمریکا معنای چندان جدی ندارد و هر بار که منافع کوتاهمدت واشنگتن در تقاضا باشد، متن توافق کنار گذاشته میشود.
جمشیدی در ادامه بر این نکته تأکید میکند که راه مقابله با این رویکرد، نه انتظار برای حسننواختن حریف، بلکه تقویت مستمر قدرت و بازدارندگی ایران است. او تأکید دارد که توافق بهتنهایی تضمینکننده امنیت و اقتدار یک کشور نیست و کشورهایی که ظرفیت بازدارندگی واقعی داشته باشند، هیچگاه در جایگاه فشارپذیر قرار نمیگیرند.
در مجموع، الگوی رفتار آمریکا در طول دهههای گذشته نشان میدهد که پایبندی به تعهدات برایش اولویت دوم است؛ درحالیکه ایران با سرمایهگذاری بر محورهای نظامی، اقتصادی و دیپلماسی، مسیر اقتدار و استقلال خود را با پشتوانه مردمی ادامه میدهد.