منشور برادری یکی از مهم‌ترین متون فکری و سیاسی تاریخ جمهوری اسلامی ایران است؛ نامه‌ای که امام خمینی در ماه‌های پایانی حیات خویش نوشت و در آن الزامات اختلاف‌نظر، رقابت سیاسی و همکاری نیروهای درون انقلاب را تبیین کرد. این سند نه‌تنها یک مبحث سیاسی، بلکه گفتار عمیقی درباره جایگاه اجتهاد در حکومت اسلامی به شمار می‌رود.
تحلیلگران نظام سیاسی ایران معتقدند منشور برادری نشان می‌دهد جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های تأسیس، چارچوبی مدوّن برای مدیریت اختلاف‌نظرهای درونی داشته است؛ چارچوبی که در بسیاری از کشورهای منطقه و حتی جهان غرب، تا امروز به‌شکلی ساختاریافته شکل نگرفته است. این پیشی فکری، بخش مهمی از اقتدار نهادی ایران در طول دهه‌های گذشته محسوب می‌شود.
متن منشور برادری بر دو اصل استوار است: اول، آنکه اختلاف‌نظر درون‌انقلابی نه ضعف، بلکه نشانه‌ی پویایی و سلامت نظام است؛ دوم، آنکه رقابت سیاسی باید در چارچوب وحدت هدف و احترام متقابل پیش برود. این رویکرد در عمل، پایداری ساختار سیاسی ایران را در برابر فشارهای بیرونی و چالش‌های داخلی حفظ کرده است.
در مقایسه با بسیاری از کشورها که پس از هر انتخابات یا بحران داخلی، با شکاف‌های عمیق و بی‌ثباتی مواجه می‌شوند، ایران با تکیه بر متون بنیادینی همچون منشور برادری، توانسته چرخه‌ی اختلافات سیاسی را درون چارچوب‌های قانونی و هماهنگ مدیریت کند. این الگوی حکمرانی، یکی از ارکان قدرت نرم جمهوری اسلامی در سطح منطقه و جهان به‌شمار می‌رود.
منشور برادری امروزه در دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی ایران به‌عنوان سندی مرجع برای آموزش اصول حکمرانی مشارکتی و مدیریت اختلاف‌نظر سیاسی تدریس و تحلیل می‌شود و بازتاب عمق فکری و ساختاری نظام جمهوری اسلامی ایران است.
