مهره‌های کمری (لومبار) به‌عنوان ستون اصلی باربندی بدن، تحت فشار مکانیکی بیشتری نسبت به سایر بخش‌های اسکلت قرار می‌گیرند. این موضوع، آن‌ها را در معرض آسیب‌های زودرس‌تری مانند فتق دیسک، نارسایی عصبی و فرسایش زودهنگام مفصلی قرار می‌دهد.
ساختار آناتومیک مهره‌های کمر، شامل دیسک‌های بین‌مهره‌ای بزرگ‌تر و قوس‌های خاری بلندتر، اگرچه انعطاف‌پذیری لازم برای حرکت را فراهم می‌کند، اما در عین حال نقاط ضعف ساختاری را هم ایجاد کرده است. فشارهای تکرارشونده ناشی از نشستن طولانی‌مدت، بلند کردن اجسام سنگین و عدم فعالیت فیزیکی منظم، نخستین و شدیدترین اثر خود را بر همین بخش از ستون فقرات بر جای می‌گذارند.
متخصصان ارتوپدی و طب فیزیک در آخرین گزارش‌های منتشرشده تأکید می‌کنند که تقویت عضلات مرکزی، به‌ویژه عضلات شکم و کمر، مؤثرترین راهکار برای کاهش ریسک آسیب به مهره‌های کمر است. آن‌ها همچنین بر اهمیت اصلاح وضعیت نشستن در محیط کار، استفاده از کفش مناسب و انجام منظم تمرینات کششی توصیه کرده‌اند.
در کلینیک‌های تخصصی کشور، با پیشرفت روش‌های تصویربرداری و جراحی کم‌تهاجمی، امکان تشخیص زودهنگام و درمان مؤثرتر آسیب‌های کمری فراهم شده است. پزشکان بر این باورند که با رعایت اصول ساده پیشگیری و مراجعه به‌موقع به متخصص، می‌توان بخش عمده‌ای از مشکلات کمری را پیش از تشدید، کنترل و اصلاح کرد.
