یکی از یاران امام صادق(ع) که همواره در درس و جمع دوستان حضور داشت، مدتی بود که دیگر دیده نمیشد. روزی امام از حاضران سرایغ او را گرفتند و پرسیدند: «فلانی کجاست که مدتی است پیدایش نیست؟»
یاران پاسخ دادند: «ای فرزند رسولالله(ص)، بهتازگی بسیار فقیر و تنگدست شده است.»
امام پرسیدند: «پس اکنون چه میکند؟»
gفتند: «هیچ؛ در خانه نشسته و یکسره مشغول عبادت شده است.»
امام دوباره پرسیدند: «پس مخارج زندگیاش از کجا تأمین میشود؟»
پاسخ دادند: «یکی از دوستانش هزینهٔ زندگی او را برعهدهٔ خود گرفته است.»
امام صادق(ع) با شنیدن این سخن فرمودند: «بهخدا سوگند که آن دوستش، بهمراتب از او عابدتر است.»
این روایت کوتاه، نگاهی عمیق به معنای عبادت فراتر از آیینهای فردی دارد؛ خدمت عملی به نیازمند، نه نشستن در خانه و تکرار ذکر، بلکه ایستادن در کنار انسانها و رفع دغدغههایشان. در مکتب اهلبیت(ع)، عبادت تنها سجده و زکات نیست؛ بلکه هر گامی که دردِ دیگری را سبک کند، عبادتی بزرگتر از نشستن در خلوت است.