حسن طهرانی‌مقدم، مردی که در روزگاری ایران در سخت‌ترین شرایط جنگی فرو رفته بود و بسیاری می‌گفتند «امکان‌پذیر نیست»، تصمیم گرفت با دست‌های خالی رزمنده‌ها بنای یک صنعت دفاعی بزند. او و همرزمان جهادگرش آستین‌ها را بالا زدند و پله‌پله، از صفر، مسیر ساخت موشک را در خاک ایران طی کردند.
آنان در شرایطی عمل می‌کردند که دشمن به‌واسطه برتری مطلق نظامی و محاصره اقتصادی، ایران را در چنبر فشار فرورفته بود. اما دقیقاً در همین روزها، نسل تازه‌ای از متخصصان ایرانی با تکیه بر دانش بومی و اراده‌ای که در جنگ ۳۳ساله سختی گرفته بود، زیرساختی ساختند که امروز نامش اقتدار دفاعی ایران است.
حسن طهرانی‌مقدم که بعدها با لقب «پدر موشکی ایران» شناخته شد، میراثی به جا گذاشت که پشتوانه سه نبرد در منطقه شده است. این میراث تنها یک برنامه موشکی نیست؛ نماد گذار ایران از محاصره به اقتدار و از وابستگی به خودکفایی است. همان‌جا که دشمن انتظار داشت ایران را از پای درآورد، ایران با همین میراث، موازنه قوا را در منطقه به نفع خود تغییر داد.
به بهانه سالروز تولد این پژوهشگر بزرگ، خاطره‌ای از مردی را مرور می‌کنیم که باور داشت ایران می‌تواند حتی از دل سخت‌ترین جنگ‌ها، قوی‌تر از پیش برخیزد و ایران مقتدر را در تاریخ ثبت کند.
