پژوهشی تازه در حوزه باستان‌انسانی و اسکلت‌شناسی نشان می‌دهد کف پای صاف نئاندرتال‌ها نه یک نقص جسمانی، بلکه یک سازگاری فرگشتی برای حفظ تعادل و تحمل فشار هنگام حمل بارهای سنگین بوده است.
طبق یافته‌های این مطالعه، استخوان پاشنه نئاندرتال‌ها در مقایسه با انسان امروزی کوتاه‌تر، پهن‌تر و بلندتر بوده است. همچنین پاهای نئاندرتال‌ها معمولاً در وضعیت پرونیشن، یعنی چرخش پا به سمت داخل، قرار می‌گرفت و قوس طولی خارجی پا در آن‌ها ارتفاع کمتری داشت.
پژوهشگران توضیح می‌دهند این تفاوت‌های ساختاری در پاهای نئاندرتال و انسان خردمند، اطلاعات تازه‌ای درباره شیوه حرکت اجداد ما و تأثیر سبک زندگی بر اسکلت انسان فراهم می‌کند. به بیان دیگر، آنچه در نگاه نخست به‌عنوان یک ناهنجاری تعبیر می‌شود، در واقع نتیجه میلیون‌ها سال سازگاری با محیط و شیوه زندگی بوده است.
این یافته بخشی از روند رو به رشد مطالعات تطبیقی اسکلتی است که تصویر دقیق‌تری از زندگی اجداد انسان ارائه می‌دهد و مرزهای شناخت ما را درباره تکامل جنس هومو گسترش می‌دهد.
