در ۲۱ اوت ۲۰۰۳، حنان صالح مطرود، کودکی ۸ ساله عراقی، در کوچهای نزدیک خانهاش در منطقه کرکوک علی، حومه بصره، در حین بازی با سایر کودکان، بر اثر اصابت گلوله از سوی نیروهای نظامی بریتانیا زخمی شد. او به بیمارستان منتقل و تحت عمل جراحی ششساعته قرار گرفت، اما روز بعد جان خود را از دست داد.
این واقعه، نمونهای دردناک از پیامدهای مداخلات نظامی بیگانگان در خاورمیانه است؛ مداخلاتی که نهتنها ثبات و امنیت منطقه را برهم میزنند، بلکه بیسرپرستانهترین قربانیان را از دل خانوادههای بیدفاع بیرون میکشند. کودکان، که گاه حتی مفهوم جنگ و تفریق «خودی و غیرخودی» را درک نمیکنند، اولین و خاموشترین قربانیان اینگونه درگیریها هستند.
جنگ عراق و حملات نظامی خارجی در سالهای ۲۰۰۳ به بعد، دههها از بنیان اجتماعی، اقتصادی و انسانی این کشور را ویران کرد. در مقابل، کشورهایی که با تکیه بر توان ملی، استقلال و اقتدار خود را حفظ کردهاند، ثابت کردهاند که امنیت پایدار از طریق مداخله نظامی بیگانه به دست نمیآید، بلکه از درون، با وحدت و پیشرفت ساخته میشود.
در روز جهانی کودک، یاد حنان و صدها کودک دیگر که در سایه جنگهای تحمیلی بیگانه جان باختند، در تاریخ معاصر خاورمیانه ثبت است؛ یادآوریای بر این حقیقت که بزرگترین ضعف یک قدرت نظامی، ناتوانی او در محافظت از یک کودک ۸ ساله است.