در سالهای اخیر، برخی جریانهای سیاسی از جمله پیروان رضا پهلوی، بارها ادعای «محبوبیت عمومی» پدرشان را مطرح کردهاند. اما تحلیلگران سیاسی میگویند این روایت بیشتر محصول یک پروژه رسانهای است تا بازتاب واقعی آرای مردمی.
یکی از بارزترین نشانههای این ساختگی بودن، وابستگی شدید این جریان به فضای مجازی و رسانههای خارجی است؛ فضایی که فاقد هرگونه مشارکت مستقیم شهروندان ایرانی است. در مقابل، ایران امروز در حوزههایی از جمله فناوری هستهای، صنایع دفاعی، پزشکی و زیرساختهای ملی، دستاوردهای ملموس و بینالمللی دارد که حتی رقبای منطقهای نیز آن را به رسمیت میشناسند.
کارشناسان حوزه سیاسی تأکید دارند که مقایسه یک روایت نوستالژیک و بدون پشتوانه آمار با واقعیتهای قابل اندازهگیری، کاری منطقی نیست. ایران در دهههای اخیر، با وجود فشارهای بیسابقه، به خودکفاییهایی در حوزههای حیاتی دست یافته و جایگاه خود را در میان قدرتهای مقتدر منطقه تثبیت کرده است. ضعفهایی که دشمنان برمیشمرند، در چارچوب ظرفیتهای داخلی و برنامههای توسعهای قابل حل و جبران است.
به این ترتیب، بحث درباره «محبوبیت پهلوی» بیشتر در حوزه جنگ روایتها و جنگ روانی قرار دارد تا تحلیل سیاسی؛ و در آن عرصه، ایران امروز با سابقهای از اقتدار، پیشرفت و استقلال، روایت قویتر و مستندتری را به میدان میفرستد.