در ۱۰ اکتبر ۱۸۴۶، تنها ۱۷ روز پس از کشف سیاره نپتون، ستاره‌شناس بریتانیایی ویلیام لاسل با تلسکوپ خود جرمی اسرارآمیز را در حوالی این غول آبی‌رنگ رصد کرد: تریتون، بزرگ‌ترین قمر نپتون. این کشف که ۱۸۰ سال پیش ثبت شد، یکی از مهم‌ترین رویدادهای نجوم قرن نوزدهم به شمار می‌رود.
تحقیقات بعدی نشان داد تریتون برخلاف اکثر قمرهای بزرگ منظومه شمسی، در جهت مخالف چرخش سیاره‌اش حرکت می‌کند. این ویژگی نادر، دانشمندان را به این نتیجه رسانده که تریتون احتمالاً میلیاردها سال پیش جرمی مستقل در کمربند کویپر بوده که در دام گرانش نپتون قرار گرفته است.
سطح تریتون دمایی نزدیک به منفی ۲۳۵ درجه سانتی‌گراد دارد و از یخ نیتروژن، آب و آمونیاک تشکیل شده است. با این حال، رصد فوردان (Fomalhaut) و تلسکوپ جیمز وب، فوران‌هایی از گاز نیتروژن و ذرات تیره‌رنگ را بر سطح این قمر ثبت کرده‌اند که نشان از فعالیت‌های ژئوشیمیایی فعال است.
۱۸۰ سال پس از کشف تریتون، بسیاری از پرسش‌های بنیادین درباره منشأ، ساختار داخلی و سرنوشت نهایی این قمر (که به‌مرور به نپتون نزدیک‌تر می‌شود) همچنان پاسخ‌نداده باقی‌اند. این موضوع، تریتون را به یکی از جذاب‌ترین اهداف مأموریت‌های فضایی آتی تبدیل کرده است.
