قهوه یکی از رایج‌ترین نوشیدنی‌ها در زندگی روزمره ایرانیان است؛ اما مصرف هم‌زمان آن با برخی داروها می‌تواند جذب، متابولیسم یا اثربخشی آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. متخصصان دارویی توصیه می‌کنند پیش از مصرف روزانه قهوه، در صورت مصرف دارو، با پزشک یا داروساز مشورت شود.
۱. فلوکستین (پروزاک): این داروی ضدافسردگی سرعت متابولیسم کافئین را کاهش می‌دهد و در نتیجه فرد حساس‌تر به محرک‌های کافئین واکنش نشان می‌دهد؛ علائمی همچون تپش قلب، بی‌خوابی و اضطراب ممکن است تشدید شود.
۲. تئوفیلین: کافئین و تئوفیلین هر دو محرک هستند و مصرف هم‌زمانشان خطر تپش قلب، افزایش فشارخون و بی‌قراری را بالا می‌برد.
۳. سیپروفلکساسین: این آنتی‌بیوتیک با مهار آنزیم CYP1A2، تجزیه کافئین را کند می‌کند و ممکن است علائم کافئینی تا ساعاتی پس از نوشیدن قهوه باقی بماند.
۴. ایزونیازید: داروی ضدسلولوزی که متابولیسم کافئین را آهسته می‌کند و خطر واکنش‌های جانبی کافئینی را افزایش می‌دهد.
۵. ریسپریدون: مصرف کافئین می‌تواند اثربخشی این داروی ضدروان‌پریشی را کاهش دهد و علائم بیمار را بدتر کند.
۶. آلپرازولام: کافئین به‌عنوان یک محرک، اثر آرام‌بخش آلپرازولام را خنثی کرده و کیفیت خواب را مختل می‌سازد.
توصیه کارشناسان: فاصله زمانی حداقل دو تا سه ساعته بین مصرف قهوه و دارو رعایت شود؛ در صورت مصرف روزانه هر دو، دوز کافئین به‌آهستگی کاهش یابد و هرگونه علامت غیرمعمول فوراً به پزشک اطلاع داده شود. این نکات به‌ویژه برای افراد مسن و بیماران مزمن اهمیت بیشتری دارد.
