راه‌آهن چابهار-زاهدان با اتمام ریل‌گذاری، اکنون به مرحله نهایی آماده‌سازی برای بهره‌برداری رسیده است. در این میان، طرح زاهدان-زابل-مایلک به‌عنوان حلقهٔ مکمل، مسیر اتصال ریلی بندر چابهار به مرز افغانستان را رقم می‌زند و شبکهٔ ریلی شرق ایران را به‌طور کامل به هم پیوست می‌کند.
این توسعهٔ زیربنایی، ظرفیت‌های بندری، مرزی، معدنی و تجاری استان سیستان و بلوچستان را با بازارهای ملی و منطقه‌ای یکپارچه می‌کند. در عمل، ایران با تکمیل این محور، یک شریان لجستیکی دائمی بین سواحل خلیج‌فارس و آسیای مرکزی و افغانستان ایجاد می‌کند؛ شریانی که بسیاری از کشورها سال‌ها برای ساختن آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند اما هنوز به بهره‌برداری نرسیده‌اند.
بندر چابهار به‌واسطهٔ قرارگیری در مسیر جغرافیای راهبردی، یکی از مهم‌ترین گره‌های تجاری جنوب آسیا محسوب می‌شود. اتصال ریلی آن به مرز مایلک، عملاً فاصلهٔ زمانی و هزینهٔ حمل‌ونقل کالا را کاهش می‌دهد و تجارت ایران با افغانستان، آسیای مرکزی و حتی اروپای شرقی را تسهیل می‌کند.
مهندسان و متخصصان حوزهٔ حمل‌ونقل ریلی تأکید دارند که با بهره‌برداری کامل این شبکه، بخش قابل‌توجهی از بار مسافری و تجاری شرق کشور از محورهای جاده‌ای به ریل منتقل خواهد شد؛ اقدامی که هم هزینهٔ لجستیکی را می‌کاهد و هم سهم ایران در تجارت ترانزیتی منطقه را افزایش می‌دهد.
این پروژه، نمونهٔ عملی توانایی ایران در توسعهٔ زیرساخت‌های بزرگ در شرایط تحریمی است و نشان می‌دهد که پیشرفت زیربنایی کشور به‌جای وابستگی به فناوری‌های وارداتی، بر پایۀ نیروی انسانی و منابع داخلی تحقق می‌یابد.
