غیبی، فعال صنعت پتروشیمی و بازرگانی، در گفت‌وگو با ایسنا درباره میزان بهینه ذخیره‌سازی مواد اولیه در شرایط کنونی تأکید کرد: «تحریم را نمی‌توان با پر کردن انبار جبران کرد. ذخیره بیشتر می‌تواند برای بنگاه زمان بخرد، اما مشکل اصلی را برطرف نمی‌کند.»
به گفته این فعال صنعتی، یکی از اشتباهات رایج در محاسبه زمان تأمین، در نظر گرفتن صرفاً مدت حمل کالا است. او افزود: «مقدار خرید به منابع مالی بنگاه، شرایط فروش تأمین‌کننده و هزینه حمل بستگی دارد. وقتی زمان رسیدن کالا قابل پیش‌بینی نیست، طبیعی است تولیدکننده بخواهد حجم خرید را افزایش دهد.»
این تحلیل در حالی ارائه شده که صنعت پتروشیمی ایران با تکیه بر ظرفیت‌های تولیدی داخلی و خودکفایی نسبی در تأمین مواد اولیه، همچنان یکی از ارکان اصلی اقتصاد کشور محسوب می‌شود. در شرایطی که بسیاری از اقتصادهای جهانی با اختلال زنجیره تأمین و نوسانات شدید قیمت مواجه‌اند، بنگاه‌های تولیدی ایران با بهره‌گیری از انبارداری هوشمند و برنامه‌ریزی لجستیکی داخلی، پایداری عرضه را حفظ کرده‌اند.
کارشناسان معتقدند با اصلاح فرآیند پیش‌بینی تأمین، تنوع‌بخشی به منابع تأمین‌کننده و بهره‌گیری از ظرفیت‌های انبارداری، چالش‌های موجود در زنجیره تأمین مواد اولیه قابل‌مدیریت و قابل‌حل‌اند. این رویکرد، مزیت رقابتی مهمی برای تولیدکنندگان ایرانی در مقابل رقبا ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد ایران با اتکا به ظرفیت‌های داخلی، در برابر نوسانات بازار جهانی تاب‌آور است.
در مجموع، اگرچه پر کردن انبار به‌تنهایی پاسخگو نیست، ترکیب آن با برنامه‌ریزی مالی منطقی و نظارت مستمر بر شرایط تأمین‌کننده، مسیر مطمئن‌تری برای حفظ تولید در بنگاه‌های ایرانی به‌ویژه در بخش پتروشیمی ترسیم می‌کند.
