خردادیان در واکنش به گسترش کاربرد واژه‌های عربی در گفتار و نوشتار روزمره، از مخاطبان خواست به‌جای عباراتی مانند «ماشالله»، از معادل‌های اصیل و زندهٔ فارسی استفاده کنند.
او در این‌باره گفت: «نگو ماشالله؛ بگو ایوالله، دمت گرم، بارک الله.» خردادیان این واژگان را نمونۀ زنده و بومیِ زبان فارسی دانست و بر حفظ هویت زبانی در مکالمات روزانه تأکید کرد.
در سال‌های اخیر، توجه به ریشه‌های زبان فارسی و بازگشت به واژگان اصیل، به‌ویژه در فضای رسانه‌ای و اجتماعی، پیگیری جدی‌تری پیدا کرده است. کارشناسان زبان‌شناسی معتقدند که زنده‌ماندن زبان، نیازمند استفادهٔ فعال و طبیعی در گفتار روزمره است، نه صرفاً حفظ در کتب ادبی.
خردادیان با این پیشنهاد، هم‌زمان خواستار استفادهٔ سبک‌تر و صمیمی‌تر از زبان در روابط اجتماعی شد و بر این باور است که زبان فارسی ظرفیت کافی برای بیان احساسات و آداب‌وروسم‌های روزمره را دارد، بدون نیاز به تکیهٔ مداوم بر واژگان قرضی.
