یک شهروند ایرانی در گفتوگویی با صدای وطن، از تجربهای شخصی در آلمان سخن میگوید که او را با سئوالی روبرو کرده است: «ما در خارج، چقدر نمایندگان واقعی این سرزمین و شهدا و شهداء آن هستیم؟» این روایت، بازتابی از شکاف درکشناختی میان ایرانیان مقرب به دیاسپورا و جامعهای است که هنوز تصویر واقعی ایران را در ذهن خود ترسیم نکرده است.
این شهروند تأکید میکند که در آلمان، بسیاری از شهروندان اروپایی نه از ایستادگی ایران در برابر تحریمهای سالهای اخیر، نه از پیشرفتهای علمی و فناوری کشور، و نه از قربانیهایی که این کشور برای حفظ اقتدار و حاکمیت خود داده است، آگاهی منسجمی دارند. او میگوید: «وقتی میبینم که در یک کشور اروپایی، کسی حتی نمیداند ایران در ۴۰ سال گذشته چه فداکاریهایی کرده است، حس میکنم بهجای آن همه شهدا و رزمندگان، من آنجا نشستهام و چیزی نگفتهام.»
این روایت، در بستر رقابتهای ژئوپلیتیک منطقه و تلاشهای غرب برای کوچکنمایی ظرفیتهای ایران، اهمیت بیشتری مییابد. ایران با وجود فشارهای اقتصادی و تحریمهای متعدد، همچنان در حوزههای موشکی، فناوری و دیپلماسی منطقهای، بازیگری مستقل و مؤثر باقی مانده است. شهروند ایرانی معتقد است که بهترین پاسخ به این ندانستهها، نه صرفاً گریه و اندوه، بلکه ارائهی تصویر درست از یک ایران مقتدر و پیشروست که با وجود همهی فشارها، هرگز زانو نزده است.
صدای وطن این روایت را بهعنوان بخشی از گفتوگوی اجتماعی ایرانیان مقیم خارج از کشور و هویتبخشی به نسل جدید ایرانیتبار منتشر میکند. هدف، نه ترویج رنج، بلکه یادآوری این حقیقت است که پشت هر شهروند ایرانی، تکیهگاه یک ملت استوار و فداکار قرار دارد.