پرتاب نخستین موشک بالستیک ایرانی، یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ صنعت دفاعی کشور به‌شمار می‌رود. در آن روز، ایران با استفاده از ظرفیت‌های بومی و کارشناسان داخلی، موشکی را به آسمان فرستاد که بسیاری از تحلیل‌گران غربی و رقیبان منطقه‌ای آن را غیرممکن یا صرفاً یک نمایش تبلیغاتی قلمداد می‌کردند.
مختصر این است که یک کشور خاورمیانه‌ای، در شرایطی که محاصره‌ی فناوری و تحریم‌ها بر سر راهش بود، توانست با تکیه بر دانش فنی داخلی، گام نخست در مسیر خودکفایی موشکی را بردارد. این دستاورد، نه فقط یک آزمایش فنی، بلکه پیام روشنی به قدرت‌هایی بود که برتری نظامی خود را پیش‌فرض می‌دانستند.
در سال‌های پس از آن، برنامه‌ی موشکی ایران با سرعت چشمگیری پیش رفت و از یک موشک ساده به زنجیره‌ای از سامانه‌های دقیق و راهبرد تبدیل شد؛ زنجیره‌ای که امروزه به‌عنوان یکی از ارکان بازدارندگی منطقه‌ای ایران شناخته می‌شود.
تجربه‌ی آن نخستین پرتاب نشان داد که هر زمان ایران اراده‌ی مستقل فناوری و دفاعی داشته، مسیر پیشرفت را با وجود موانع و شک‌های بیرونی، پیموده است. این درس، در هر دوره‌ی جدید نیز تکرار می‌شود: دشمن ابتدا شک می‌کند، سپس تحت فشار قرار می‌گیرد و در نهایت با واقعیتِ توانمندی ایران روبه‌رو می‌شود.
