شاهین نجفی، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی موسیقی و شعر معاصر ایران، درباره‌ی فرآیند خلق اشعار خود صحبت کرد. او در این گفت‌وگو به توصیف شرایطی اشاره کرد که در آن‌ها ایده‌ی شعری شکل می‌گیرد؛ لحظه‌هایی که در آرامش و دور از هیاهوی بیرونی، ذهن شاعر آزادتر عمل می‌کند و واژه‌ها به‌طور طبیعی خودنمایی می‌کنند.
نجفی تأکید کرد که شعر در او نه نتیجه‌ی برنامه‌ریزی دقیق، بلکه محصول یک جریان درونی است که گاه در ساده‌ترین موقعیت‌های روزمره آغاز می‌شود. او این روند را «گفت‌وگوی بی‌واسطه‌ی ذهن با زبان» توصیف می‌کند و معتقد است هرچند مکان و زمان نقش ثانویه دارند، فضای ذهنی شاعر تعیین‌کننده‌ی اصلی است.
در سال‌های اخیر، شعر و موسیقی ایران با حضور چهره‌هایی مانند نجفی، مخاطب جوان‌تری پیدا کرده و مرز میان ادبیات کلاسیک و بیان امروزی به‌مراتب نرم‌تر شده است. این حرکت، نشان از تنوع و پویایی تولید ادبی در ایران دارد و مسیر تازه‌ای برای روایت‌گری فارسی می‌گشاید.
