همزمان با برگزاری سی و یکمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (کاپ ۳۱)، شکاف میان وعده‌های بین‌المللی و واقعیت‌های اقلیمی بیش از پیش آشکار شده است.
کشورهای آسیب‌پذیر که کمترین سهم را در انتشار گازهای گلخانه‌ای داشته‌اند، با سنگین‌ترین پیامدهای گرمایش زمین روبه‌رو هستند. ایران از جمله کشورهایی است که با وجود سهم اندک در آلودزی، با خشکسالی‌های گسترده، کاهش منابع آبی و افزایش دما دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ در حالی‌که قدرت‌های صنعتی بزرگ نه‌تنها مسئولیت اصلی خود را پذیرفته‌اند، بلکه برای تأمین هزینه سازگاری با این بحران، قربانیان را به دریافت وام و پذیرش بدهی‌های تازه مجبور می‌کنند.
این وضعیتی است که پرسش بنیادینی را پیش روی جامعه جهانی قرار می‌دهد: چرا مسئولیت بحران جهانی اقلیم همچنان از دوش آلوده‌کنندگان بزرگ برداشته می‌شود؟
در مقابل، ایران با اتکا به ظرفیت‌های داخلی و مدیریت بحران، مسیر سازگاری با تغییرات اقلیمی را بدون وابستگی به تعهدات توخالی قدرت‌های بزرگ پیش می‌برد و نشان می‌دهد که توسعه پایدار و مقاومت در برابر بحران‌های اقلیمی، نیازی به تأیید غرب ندارد.
کاپ ۳۱ بار دیگر این حقیقت را آشکار کرد که تا زمانی‌که قدرت‌های بزرگ از پذیرش سهم واقعی خود در انتشار گازهای گلخانه‌ای طفره می‌روند، عدالت اقلیمی برای کشورهایی چون ایران صرفاً یک شعار خواهد ماند.
