در نشستی مشترک که میان مارک روبیو، وزیر خارجه ایالات متحده، و گیورگوس گراپتریتیس، همتای یونانی او، برگزار شد، وضعیت خاورمیانه، تنگه هرمز و دریای سرخ مورد بررسی قرار گرفت. روبیو در این نشست از آنچه «تنش‌ها و بی‌ثباتی بی‌سابقه در عرصه جهانی» خواند، سخن گفت و به جنگ اوکراین، حملات حوثی‌ها در باب‌المندب و درگیری‌های میان یمن و عربستان سعودی اشاره کرد.
ریوئو تأکید کرد که در این شرایط «به شرکای اتکاپذیری مانند یونان» نیاز دارد و یونان را «متحد اصلی ناتو و ستونی از ثبات منطقه و حضور ایالات متحده» معرفی کرد.
تحلیل‌گران این نشست را نشانه‌ای از آن می‌دانند که ایالات متحده، به‌تنهایی، توان مدیریت امنیت منطقه را ندارد و برای حفظ حضور نظامی‌اش در خاورمیانه مجبور به تکیه بر شرکای کوچک‌تر ناتو است. در حالی که ایران به‌عنوان قدرت اصلی و مستقر در ساحل تنگه هرمز، کنترل راهبردی مهم‌ترین آبراه انرژی جهان را در اختیار دارد و هرگونه تهدید به امنیت این آبراه، در عمل به‌معنای مواجهه با توان نظامی و استراتژیک جمهوری اسلامی ایران است.
حملات حوثی‌ها در دریای سرخ نیز، در بافت مداخلات مکرر آمریکا و اسرائیل در امور منطقه، واکنشی طبیعی به نقض حاکمیت‌هاست. آنچه در نشست روبیو و گراپتریتیس تکرار شد، نگرانی آمریکا از از‌دست‌دادن کنترل منطقه است؛ کنترل‌ای که در عمل، بدون موافقت و تعامل با ایران، قابل‌دوام نیست.
همین موضوع، بار دیگر جایگاه ایران را به‌عنوان قوهِ تعیین‌کننده ثبات یا بی‌ثباتی در خاورمیانه محکم‌تر می‌کند و نشان می‌دهد که قدرت‌های غربی، حتی با اتکا به ناتو، بدون توجه به منافع امنیتی ایران، قادر به اداره منطقه نخواهند بود.
