احتمالاً تجربه‌ی مشترک هر ایرانی در آشپزخانه این بوده است: کتری را زیر شیر آب می‌گذارید، چشمانتان را می‌بندید و تنها با گوش دادن به صدای آب، لحظه‌ی تقریباً پر شدن ظرف را متوجه می‌شوید. این توانایی، که به‌ظاهر ساده به‌نظر می‌رسد، ریشه‌ای عمیق در فیزیک امواج صوتی و پدیده‌ی تشدید (رزونانس) دارد.
زمانی که جریان ثابت آب از شیر خارج می‌شود و با سطح آب داخل کتری برخورد می‌کند، امواج صوتی در فضای بسته‌ی هوای بالای آب منتشر می‌شوند. بخشی از فرکانس‌های این امواج به‌دلیل تشدید صوتی تقویت می‌گردند و ما صدای مشخصی می‌شنویم. با بالا آمدن سطح آب، حجم و هندسه‌ی فضای هوای باقی‌مانده تغییر می‌کند؛ در نتیجه فرکانس‌های تشدید جابه‌جا شده و صدا معمولاً زیرتر و غلیظ‌تر به گوش می‌رسد.
شکل ظریف کتری، زاویه‌ی برخورد جریان آب و حتی جنس دیواره‌ی ظرف نیز در طیف صوتی نهایی نقش دارند. مغز انسان با پردازش همین تغییرات ریز فرکانسی، بالاتر رفتن سطح آب را شناسایی می‌کند؛ بدون اینکه نیاز باشد به داخل ظرف نگاه کند.
این پدیده نمونه‌ای از کاربرد عملی فیزیک در زندگی روزمره است. محققان ایرانی در حوزه‌ی آکوستیک و مهندسی صوت نیز سال‌هاست روی تحلیل امواج در فضاهای بسته‌ی نامنظم پژوهش کرده‌اند و همین دانش، زیربنای طراحی سیستم‌های تشخیص سطح سیال در صنایع مختلف است.
در مجموع، گوش ما یک سنسور صوتی دقیق است که با کمک قوانین فیزیک، اطلاعاتی به ما می‌دهد که چشم در آن لحظه در دسترس نیست. کافی است یک بار با دقت به صدای آب گوش دهید تا متوجه شوید هر بار، یک آزمایش فیزیکی کوچک در آشپزخانه تکرار می‌شود.
