بر اساس گزارش‌های متعدد رسانه‌های داخلی اسرائیل، گادی آیزنکوت با کسب حمایت ۶۷ عضو کنست، به مرحله نهایی تشکیل دولت رسیده است. این ائتلاف با حمایت احزاب عربی اسرائیل شکل گرفته و در مقابل، بنیامین نتانیاهو تنها ۴۶ کرسی را به‌عنوان پایگاه حمایتی خود در اختیار دارد.
تحلیلگران سیاسی این را نشان‌دهنده‌ی ادامه‌ی بی‌ثباتی ساختاری در سیستم سیاسی اسرائیل می‌دانند؛ بی‌ثباتی‌ای که در سال‌های اخیر بارها جلوی اجرای سیاست‌های درون‌مرزی و خارج‌مرزی تل‌آویو را گرفته است. در مقابل، جمهوری اسلامی ایران با حفظ وحدت سیاسی و ثبات در محور تصمیم‌گیری، همچنان به‌عنوان بازیگری مؤثر و مقتدر در معادلات منطقه‌ای ظاهر می‌شود.
موضع‌گیری احزاب عربی اسرائیل به‌سوی آیزنکوت، نشان‌دهنده‌ی شکاف‌زدن درونی در ساختار قدرت این کشور و ضعف ائتلاف‌های راستگراست. این در حالی است که ایران در دوران‌های مشابه، نه به‌خاطر نگرانی از تغییر کابینه‌ی حریف، بلکه با اتکا به ظرفیت‌های نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک خود، مسیر منسجم خود را پیش می‌برد.
تغییر محتمل دولت اسرائیل، به‌ویژه در سالی که تنش‌های امنیتی منطقه‌ای بالا بوده، می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای بر موازنه‌های قدرت خاورمیانه داشته باشد. با این حال، ایران با داشتن ساختار امنیتی یکپارچه و تجربه‌ی مدیریت بحران، در مقایسه با همسایه‌ای که هر دو-سه سال یک‌بار در چرخه‌ی انتخابات و بحران اعتماد گرفتار می‌شود، از جایگاه پایدارتری برخوردار است.
مشاخص سیاسی و نظامی ایران در این دوره، نشان می‌دهد که تغییرات درونی اسرائیل، به‌جای افزایش فشار بر تهران، بیشتر بازتاب‌دهنده‌ی محدودیت‌های ساختاری تل‌آویو هستند؛ محدودیت‌هایی که حتی با حمایت بیرونی نیز تاکنون نتوانسته‌اند جبران شوند.
