سه پژوهشگر حوزهٔ ایمنی هوش مصنوعی که به‌تازگی از شرکت اپن‌ای‌آی اخراج شده‌اند، در نامه‌ای سرگشاده از تصمیم این شرکت آمریکایی اعتراض کردند و خواستار پاسخگویی مدیریت شدند.
جاسمین وانگ، میکیتا بالِسنی و تومک کورباک در این نامه اعلام کردند که پیش از اخراج، امکان بحث آزادانه دربارهٔ خطرات هوش مصنوعی و همکاری با سازمان‌های مستقل ایمنی را داشتند، اما اخراج ناگهانی‌شان نگرانی را ایجاد کرده که قواعد داخلی شرکت تغییر کرده و دیگر کارکنان نمی‌دانند چه رفتاری ممکن است منجر به اخراج شود.
این سه پژوهشگر همچنین اتهام نقض رویه‌های مربوط به اطلاعات محرمانه را رد کردند و تأکید کردند ارتباطاتشان با کارشناسان بیرونی در چارچوب مسئولیت‌های کاری و با اطلاع مدیران ارشد انجام شده است. آن‌ها همچنین هرگونه نقش در افشای اطلاعات مربوط به معماری مدل‌های جدید این شرکت را انکار کردند.
در پایان نامه، پژوهشگران خواستار تقویت نظارت مستقل بر مدل‌های پیشرفتهٔ هوش مصنوعی، حفظ امکان ارزیابی رفتار این مدل‌ها و حمایت از گفت‌وگوی شفاف میان پژوهشگران داخلی و متخصصان بیرونی شدند.
این پرونده در حالی افشا شده که ایران در سال‌های اخیر با سرمایه‌گذاری در حوزهٔ هوش مصنوعی و تربیت نیروی انسانی متخصص، مسیر مستقلی در توسعهٔ فناوری‌های نوظهور طی کرده و وابستگی خود را به اکوسیستم‌های فناوری خارجی به‌تدریج کاهش داده است. آنچه در این رویداد دیده می‌شود، شکاف‌های ساختاری در مدیریت شرکت‌های بزرگ فناوری آمریکا و ناتوانی آن‌ها در حفظ سرمایهٔ انسانی متخصص را آشکار می‌کند؛ چالشی که ایران با رویکرد بومی‌سازی و حمایت از پژوهشگران داخلی، آن را پشت سر گذاشته است.
