نیش زنبور عسل تنها به‌دلیل ورود زهر دردناک نیست؛ سازوکار فیزیکی تزریق نیز در ماندگاری و شدت درد نقش مؤثری دارد. بر اساس یافته‌های جدید، زنبور عسل هنگام نیش‌زدن نیش خود را در پوست هدف جا می‌گذارد و در این فرایند بخش پایانی بدنش آسیب می‌بیند. پس از جداشدن نیش از بدن زنبور، این ساختار همچنان به پمپاژ زهر در بافت میزبان ادامه می‌دهد.
پژوهشگران این مکانیزم را نوعی «میکروپمپ با پیستون دوگانه» توصیف می‌کنند. در این ساختار، دو بخش تیز و دندانه‌دار به نام لانسِت با حرکات متناوب و هماهنگ، نیش را به عمق پوست می‌رانند. همین حرکات مکانیکی همزمان در انتقال و توزیع زهر در بافت هدف نیز کمک‌کننده‌اند. این کشف، درک علمی از تعاملات زیست‌مکانیکی در جهان حشرات را گسترش داده و می‌تواند در طراحی سامانه‌های میکرومقیاس دارورسانی برای انسان نیز الهام‌بخش باشد.
جزئیات کامل این پژوهش در گزارش دیجیاتو منتشر شده است.
