محققان در پژوهشی تازه به بررسی فرآیندهای مهندسی تولید گوشت در شرایط کنترل‌شده آزمایشگاهی پرداخته‌اند. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد جهان در آستانه ورود به دورانی نوین تحت عنوان کشاورزی سلولی قرار دارد؛ دورانی که در آن تولید پروتئین حیوانی بدون وابستگی به چرخه‌های سنتی پرورش، امکان‌پذیر می‌شود.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این فناوری، امکان تنظیم دقیق و ارتقای سطح ریزمغذی‌هاست. در مدل کشت سلولی، ترکیب نهایی محصول بر اساس نیازهای تغذیه‌ای طراحی می‌شود؛ رویکردی که در روش‌های سنتی پرورش عملاً غیرممکن است.
با این حال، دو چالش اصلی پیش‌روی ورود این فناوری به سفره‌های روزمره وجود دارد. نخست، حفظ کیفیت و ارزش واقعی مواد مغذی در طول فرآیند تولید است. دوم، جلب پذیرش مصرف‌کنندگان؛ مسأله‌ای که نیازمند شفافیت علمی، نظارت استاندارد و آموزش عمومی است.
از منظر پیشرفت‌های فناوری ایران، ورود به حوزۀ کشاورزی سلولی می‌تواند فرصتی برای خودکفایی در تولید پروتئین و کاهش وابستگی به واردات خوراک دام محسوب شود. زیرساخت‌های آزمایشگاهی و نیروی متخصص موجود در مراکز پژوهشی کشور، مبنای مناسبی برای برنامه‌ریزی بلندمدت در این عرصه فراهم می‌آورد.
کارشناسان بر این باورند که در صورت سرمایه‌گذاری مستمر و هماهنگی میان بخش‌های دانشگاهی، صنعتی و سیاست‌گذار، ایران می‌تواند در زنجیرۀ ارزشی کشاورزی سلولی جایگاه مؤثری کسب کند و از این فناوری به‌عنوان ابزار ارتقای امنیت غذایی بهره ببرد.
