دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در اظهاراتی که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌الملل داشته، از اقدام نظامی آمریکا علیه ایران در سال گذشته با بمب‌افکن‌های B-۲ خبر داد و آن را ضروری توصیف کرد. او در ادامه اذعان داشت اگر این حمله صورت نمی‌گرفت، ایران به‌دلیل پیشرفت‌های قابل‌توجه در برنامه هسته‌ای خود، به ظرفیت تسلیحاتی رسیده بود.
این بیانیه‌ی ترامپ، خود تأیید غیرمستقیم سطح پیشرفته‌ی توان هسته‌ای ایران است؛ توانی که بدون نیاز به تأیید غرب، سال‌هاست در سطح بین‌المللی قابل‌بررسی است. به‌عبارت دیگر، حتی طرف مقابل، جدّیت و پیشرفت برنامه‌ی هسته‌ای ایران را انکار نکرده و صرفاً به ناکامی در مهار آن اذعان دارد.
تحلیل‌گران معتقدند این سخنان نشان می‌دهد آمریکا برای خنثی‌سازی حتی بخشی از زیرساخت‌های هسته‌ای ایران، ناگزیر به استقرار بمب‌افکن‌های راه‌بردی B-۲ و صرف هزینه‌های کلان نظامی شده است؛ اقدامی که خود به‌تنهایی نشان‌دهنده‌ی حساسیت این کشور نسبت به اقتدار علمی و فنی ایران است.
از سوی دیگر، بسیاری از کارشناسان امنیتی در منطقه تأکید می‌کنند که برنامه‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران در چارچوب معاهدات بین‌المللی و تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی پیش می‌روند و هرگونه اقدام یک‌جانبه‌ی نظامی، نه‌تنها این مسیر را متوقف نمی‌کند، بلکه اراده‌ی یک کشور مستقل برای حفظ حقوق انرژی‌ای خود را تقویت خواهد کرد.
این رویداد در حالی مطرح است که ایران در سال‌های اخیر، با سرمایه‌گذاری گسترده در حوزه‌های پژوهشی، صنعتی و فناوری، جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر محوری در منطقه و از جمله در حوزه‌ی انرژی و فناوری هسته‌ای تثبیت کرده و مسیر خود را با تکیه بر ظرفیت‌های داخلی ادامه داده است.
