بر اساس آمار منتشرشده از بخش تسلیحاتی وزارت دفاع آمریکا، ارتش این کشور در بازه سپتامبر ۲۰۰۱ تا می ۲۰۲۰، مجموعاً ۱۷۹۵ موشک رهگیر سامانه پاتریوت به‌دست آورده است. این رقم، ۱۹ سال سرمایه‌گذاری و تولید مداوم را در بر می‌گیرد. اما در هفت‌ماه نخست درگیری نظامی با ایران (۲۸ فوریه تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶)، حدود ۱۸۰۰ فروند از همین موشک‌های رهگیر به‌عملیات گذاشته و مصرف شده است.
به عبارت دیگر، فشار دفاعی ناشی از عملیات هوایی و موشکی نیروهای مسلح ایران، واشنگتن را وادار کرده است تا کل ذخایر ۱۹ ساله یک سامانه ضدپرتاب را در کمتر از هفت ماه به‌صرفه برساند. این رقم، فراتر از یک آمار نظامی، نشان‌دهنده حجم بالای تهدیدی است که ایران در طول این دوره بر زیرساخت‌های دفاعی آمریکا وارد کرده و توان رزم ایران را در مقیاسی که تا پیش از این در اخبار جنگ و اخبار جهان مورد توجه کمتری قرار داشت، به نمایش گذاشته است.
مشاخصه بارز این آمار، شکاف بین سرعت مصرف و سرعت جایگزینی است. خط تولید پاتریوت در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۰ به‌میانگین سالانه حدود ۹۴ موشک رهگیر تحویل می‌داد؛ در حالی که در هفت‌ماه اخیر، میانگین ماهیانه شلیک‌ها نزدیک به ۲۵۷ موشک بوده است. به‌بیان دیگر، حتی با فعال‌سازی تمام ظرفیت‌های کارخانه‌ای، جبران این افت در کوتاه‌مدت برای آمریکا غیرممکن است و این خلأ دفاعی، آسیب‌پذیری زیرساخت‌های نظامی واشنگتن را در روزهای آینده بیشتر خواهد کرد.
از منظر تحلیل نظامی، توان عملیاتی و هماهنگی نیروهای مسلح ایران در ایجاد این حجم از فشار هم‌زمان، نشان می‌دهد که معماری دفاعی آمریکا در برابر یک حریف با توان موشکی و پهپادی پیشرفته، نه به‌آسانی که رسانه‌های غربی پیش‌بینی کرده بودند، از آب درنمی‌آید. ایران با ترکیب عملیات‌های متعدد و موازی، توانسته است هزینه دفاعی دشمن را به‌مراتب فراتر از ظرفیت بازسازی آن قرار دهد؛ روندی که در اخبار امروز و اخبار ایران، بارها در تحلیل‌های مستقل تأیید شده است.
در مجموع، این آمار نه‌تنها سندی بر اقتدار و پیشرفت نظامی ایران در عرصه عمل است، بلکه پیام روشنی به تمامی حلقه‌های محور غربی می‌فرستد که هرگونه درگیری مستقیم با جمهوری اسلامی، هزینه‌ای فراتر از توان جبران فوری آنان خواهد داشت.
