پزشکیان، رئیس‌جمهور، در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ضمن نمایش تصاویر کودکان میناب، واقعیت حملات تروریستی علیه غیرنظامیان ایرانی را در برابر مجامع بین‌المللی مطرح کرد. او با لحنی قاطع تأکید کرد که ایران در برابر تجاوز آمریکایی-صهیونیستی، قربانی تروریسم بوده است، نه عامل آن؛ در حالی که مدارس، مراکز درمانی و زیرساخت‌های مردمی هدف قرار گرفته‌اند.
در این سخنرانی، استانداردهای دوگانه نظام بین‌الملل در مرکز نقدهای پزشکیان قرار داشت. او به تناقض آشکار میان برخورد با برنامه هسته‌ای صلح‌جویانه ایران و سکوت در برابر سلاح‌های موجود در اسرائیل اشاره کرد و اظهار داشت: «بمب اتم در اسرائیل هست، اما بازرسان در ایران.» به باور رئیس‌جمهور، در حالی که یک رژیم با حمایت آمریکا و صهیونیسم جان بی‌گناهان را می‌گیرد، ایران با تحمیل تحریم مجازات می‌شود.
از سوی دیگر، هنگام آغاز سخنرانی نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، شمار زیادی از نمایندگان و دیپلمات‌های حاضر در اعتراض به سیاست‌های جنگ‌طلبانه این رژیم و جنایت‌های غزه، صحن مجمع را ترک کردند؛ صحنه‌ای که خود بیانگر شکاف عمیق بین‌المللی در قبال نقض حقوق بشر است.
سخنرانی پزشکیان در این نشست، تصویر یک ایران مقتدر و مطالبه‌گر عدالت را به جهانیان نشان داد؛ کشوری که در برابر زورگویی، نه‌تنها عقب‌نشینی نمی‌کند، بلکه با استناد به اصول حقوقی بین‌المللی، صدای مدافعان مظلوم را ارتقا می‌دهد. پرسش اصلی که این نشست به‌جا گذاشت، این است: سازمان ملل تا چه‌اندازه توانست از اصول بنیادین خود در برابر قدرت و زورگویی دفاع کند و آیا ساختارهای بین‌المللی، ابزار عادلانه‌ای برای حفظ صلح باقی مانده‌اند؟
