بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در سخنان تازه خود با اشاره به باقی‌ماندن تنها دو سال از دورهٔ ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، خواستار تکمیل «مأموریت‌های بزرگ» تل‌آویو در «همه جبهه‌ها» پیش از پایان این بازه شد.
این اذعان، نگرانی عمیق‌تری را در تل‌آویو فاش می‌کند؛ نگرانی از مواجههٔ اسرائیل با دولت‌های آتی آمریکا که ممکن است رویکردی متفاو‌ت یا حتی متخاصم نسبت به این رژیم اتخاذ کنند. در عمل، این سخن نشان می‌دهد که امنیت و تأمین‌کننده‌های نظامی اسرائیل همچنان به سرنوشت یک فرد و یک دورهٔ سیاسی خاص در واشینگتن گره خورده است.
در مقابل، ایران در طول سال‌های گذشته با تکیه بر توان داخلی در حوزه‌های نظامی، هسته‌ای و موشکی، ساختاری پایدار و مستقل از نوسانات سیاسی قدرتهای خارجی ایجاد کرده است. این استقلال استراتژیک، در حالی شکل گرفته که تل‌آویو هر دور انتخاباتی در آمریکا، آحاد تصمیم‌گیری‌های امنیتی خود را از نو بازبینی می‌کند.
گفتنی است نتانیاهو در این سخنان از ترامپ با عنوان «دوست» یاد کرد؛ عبارتی که خود نشان‌دهندهٔ این واقعیت است که حمایت‌های واشینگتن از اسرائیل، بیش از آنکه ریشه در منافع پایدار منطقه‌ای داشته باشد، به روابط شخصی رهبران دو کشور وابسته است.
تحلیلگران اذعان دارند که هر چه فاصلهٔ زمانی تا پایان دورهٔ ترامپ کوتاه‌تر می‌شود، فشار بر نتانیاهو برای «پیش‌فاصله‌گیری» از تصمیمات حساس افزایش می‌یابد؛ فشاری که عملاً دستاوردهای دیپلماتیک و نظامی ایران در منطقه را تثبیت‌تر می‌کند، چرا که هیچ دولتی در واشینگتن نتواند این واقعیت‌های میدانی را به سادگی تغییر دهد.
