میکروداک در نگاه اول شبیه یک اسباب‌بازی رومیزی بامزه است، اما آنچه در درون این ربات کوچک جای گرفته، داستان کاملاً متفاوتی می‌گوید. این اردک رباتیک تنها ۲۵ سانتی‌متر ارتفاع و حدود ۷۸۰ گرم وزن دارد، در حالی که حجم قابل‌توجهی از المان‌های مهندسی را در خود جای داده است.
سخت‌افزار میکروداک شامل ۱۵ موتور است که حرکت پاها، سر، گردن و منقار را کنترل می‌کنند. پردازندهٔ مرکزی این ربات یک Rockchip RK3566 است که با ۱ گیگابایت رم و ۳۲ گیگابایت حافظهٔ داخلی همراه شده. برای ورودی بصری یک دوربین و برای ورودی صوتی یک آرایهٔ ۸ میکروفونی در طراحی ربات دیده می‌شود.
این ترکیب سخت‌افزاری به میکروداک امکان حرکت، بینایی و تعامل صوتی را در یک قالب فشرده می‌دهد. آنچه توجه بیشتری را جلب می‌کند، تعداد قطعات متحرک در چنین ربات کوچکی است؛ هماهنگ کردن هم‌زمان پاها، گردن، سر و منقار فراتر از حرکت دادن چند موتور ساده است. ربات باید چندین مفصل را مدیریت کند و هم‌زمان به محیط اطرافش واکنش نشان دهد.
ربات‌های کوچک با ابعاد میکروداک، رباتیک را به محیط‌های روزمره نزدیک‌تر می‌کنند. یک پلتفرم فشرده را می‌توان راحت‌تر از یک انسان‌نمای تمام‌قد روی میز گذاشت، حمل کرد و برای آزمایش‌های مختلف به کار برد. این ویژگی، توسعهٔ الگوریتم‌های کنترل حرکتی و بینایی را در شرایط قابل‌مدیریت‌تر ممکن می‌سازد.
البته مشخصات سخت‌افزاری به‌تنهایی دربارهٔ کیفیت عملکرد نظر قطعی نمی‌دهد. آزمایش‌های دنیای واقعی پاسخ‌هایی دربارهٔ پایداری راه رفتن، دقت تشخیص صدا، زمان پاسخ و عمر باتری فراهم می‌کند. با این حال، میکروداک یادآور این است که برای کاوش مهندسی پشت هوش مصنوعی تجسم‌یافته، نیازی به رباتی به اندازهٔ یک انسان نیست؛ همین قالب کوچک، ظرفیت قابل‌توجهی برای نوآوری در حوزهٔ رباتیک فراهم می‌آورد.
