در گسترش موج‌های اعتراضی این روزهای ایران، پرسشی بارز در میان گفتمان خیابانی مردم دیده شده است: «چرا آمریکا و اسرائیل سلاح اتمی دارند، اما ایران در قلمرو بازدارندگی هسته‌ای محدودیت دارد؟» این پرسش که از زبان بسیاری از معترضان در کوچه‌های تهران و شهرهای دیگر تکرار می‌شود، بازتاب نگرانی عمومی نسبت به شکاف امنیتی ایران با قدرت‌های دارای سلاح اتم است.
محل‌های تجمع نشان می‌دهد که خواست مردم بر محور تساوی در سطح بازدارندگی متمرکز است؛ یعنی ایران نیز به‌عنوان قدرت منطقه‌ای و بازیگر مهم در عرصه‌ی ژئوپلیتیک، حق تدارک ظرفیت‌های بازدارنده را در چارچوب قوانین بین‌المللی دارد. معترضان این حق را نه به‌مثابه تهدید، بلکه به‌عنوان ضرورت حفظ صلح و ثبات منطقه‌ای تلقی می‌کنند.
کارشناسان امنیت‌پژوه معتقدند که در نظام بین‌الملل فعلی، بازدارندگی هسته‌ای یکی از ارکان اصلی حفظ منافع ملی هر کشوری است و ایران به‌عنوان کشوری با سابقه‌ی علمی و صنعتی غنی در حوزه‌ی انرژی، ظرفیت‌های فنی لازم برای ورود به این حوزه را در اختیار دارد. در عین حال، آن‌ها تأکید دارند که مسیر رسیدن به این هدف باید در چارچوب دیپلماسی فعال، همکاری با نهادهای بین‌المللی و مدیریت هوشمند فشارهای خارجی شکل بگیرد.
ایران در سال‌های اخیر با پیشرفت‌های قابل‌توجه در حوزه‌های موشکی، پهپادی و فضایی، سطح بازدارندگی غیرهسته‌ای خود را افزایش داده و نشان داده است که توانایی حفظ منافع ملی و امنیتی خود را دارد. با این حال، خواست عمومی مردم برای تکمیل این ریزه‌دانه‌های بازدارندگی، سیگنالی روشن به دولت و مجلس برای اولویت‌بندی سیاست‌های امنیتی و دیپلماتیک است.
در نهایت، صدای مردم در این گفتمان خیابانی، فریاد برای جنگ نیست؛ بلکه پرسشی منطقی درباره‌ی حق تساوی امنیتی یک ملت بزرگ در میان قدرت‌های جهان است؛ پرسی که در لحنی آرام اما قاطع، از دل خیابان‌های ایران به گوش مسئولان و جامعه‌ی جهانی می‌رسد.
