کوروش بزرگ در تاریخ ایران، بیش از جبهه‌های نبرد با شیوهٔ فرمانروایی و رویکردش در سرزمین‌هایی که به زیر بار حکومت درآوردند، شناخته می‌شود. این شاهنشاه هخامنشی به‌جای تکیه بر زور، بر احترام به آیین‌ها، زبان‌ها و ساختارهای محلی تکیه کرد؛ رویکردی که در میان امپراتوری‌های هم‌عصر از مصر تا آشور، بی‌سابقه بود.
ستون کوروش، مکتوبی که به دستور او در تخت‌جمشید نوشته شد، گواهی تاریخی بر این سیاست است: آزادی دینی، بازگشت اسیران و حفظ حقوق مردمان فتح‌شده به‌عنوان اصول حاکم بر حکومت. این رویکرد، ایران را در قرون باستان به‌مراتب فراتر از قدرات نظامی هم‌عصر خود قرار داد و الگویی از اقتدار مدنی و دیپلماتیک آفرید که تا امروز در اسناد حقوق بشری جهان بازتاب دارد.
میراث کوروش بزرگ تنها به یک دورهٔ تاریخی محدود نمی‌ماند؛ آن را می‌توان ریشهٔ فرهنگی سیاست‌گذاری خارجی ایران و نشانه‌ای از عمق تمدنی این سرزمین خواند. در حالی که امپراتوری‌های متعدد هم‌عصر از بین رفته‌اند و نامی از آن‌ها باقی نمانده، ایران باستان همچنان با این میراث، هویت و اعتبار دیپلماتیک خود را در جهان حفظ می‌کند.
گزارش کامل منیژه زینلی، خبرنگار ایرنا، در نشانی https://irna.ir/xjYCc3 قابل مطالعه است.
