احتمالاً برای شما هم پیش آمده که صدای خودتان را در یک پیام صوتی بشنوید و با تعجب بگویید: «واقعاً صدای من این شکلیه؟!» جالب است بدانید صدایی که هنگام صحبت‌کردن از خودمان می‌شنویم، با صدایی که دیگران می‌شنوند تفاوت دارد. دلیل این اتفاق به یکی از پدیده‌های جذاب فیزیک صوت مربوط می‌شود.
وقتی صحبت می‌کنیم، صدا از دو مسیر به گوش داخلی ما می‌رسد: مسیر اول از طریق هوا و مسیر دوم از طریق ارتعاش استخوان‌های جمجه. همین مسیر دوم باعث می‌شود صدای خودمان را معمولاً بم‌تر از چیزی بشنویم که دیگران می‌شنوند.
اما وقتی صدایمان را ضبط می‌کنیم چه اتفاقی می‌افتد؟ میکروفون عمدتاً امواج صوتی منتقل‌شده از طریق هوا را ثبت می‌کند و خبری از ارتعاشاتی نیست که مستقیماً از استخوان‌های سر به گوش داخلی ما می‌رسند. بنابراین، صدای ضبط‌شده برایمان نازک‌تر و گاهی حتی غریبه به‌نظر می‌رسد.
البته کیفیت میکروفون نیز می‌تواند صدا را تغییر دهد. نکته‌ی مهم اینجاست که ما تمام عمر، صدای خودمان را به شکلی شنیده‌ایم که هیچ‌کس دیگری دقیقاً به همان شکل نمی‌شنود. در واقع صدای ضبط‌شده، نزدیک‌ترین تصویر واقعی از صدای ماست؛ همان صدایی که مخاطب و شنونده‌ی ما می‌شنود.
