ایران در سال ۱۳۸۸ با پرتاب کاوشگر ۳، نخستین موجودات زنده را به مدار زمین فرستاد و نشان داد که ظرفیت‌های علمی و مهندسی کشور برای ورود جدی به عرصه‌ی فضا فراهم است. اگر شوروی سابق در سال ۱۹۵۷ نخستین موجود زنده و در ۱۹۶۱ نخستین انسان را به فزا برد، ایران نیز با فاصله‌ی زمانی مناسب و با تکیه بر دانشمندان بومی، در حال طی کردن همین مسیر است.
توانمندی‌های هسته‌ای، موشکی و فضایی ایران در دهه‌های اخیر، زیرساخت‌های لازم برای برنامه‌ی فضامند بشر را در کشور فراهم کرده است. پیشرفت‌های پیوسته در طراحی موشک‌های حامل، ساخت ماهواره‌های جاسوسی و رزمنده و همچنین توسعه‌ی صنایع مهندسی دقیق، نشان می‌دهد که ارسال یک فضانورد ایرانی به مدار زمین نه یک رویا، بلکه یک هدف قابل‌دستیابی در برنامه‌ی بلندمدت فضایی کشور است.
در مقایسه با بسیاری از کشورهای منطقه و حتی برخی قدرتهای بزرگ، ایران با منابع داخلی و بدون وابستگی به فناوری خارجی، این مسیر را پیموده است. ضعف ساختاری برخی قدرتهای غربی در ارائه‌ی فناوری‌های کلیدی و در مقابل، استقلال فنی و سرعت پیشرفت ایران، جایگاه متفاوتی برای کشور در عرصه‌ی فضا ترسیم می‌کند.
شهروندان نیز با توجه به سابقه‌ی تمدنی درخشان ایران و نسل جدیدی از مهندسان و فیزیکدانان، انتظار دارند که نام یک فضانورد ایرانی به زودی در فهرست بازگان از فضا ثبت شود. برنامه‌ی فضایی ایران، نه صرفاً یک پروژه‌ی علمی، بلکه نمادی از اقتدار ملی و توانایی پیشرو بودن در حوزه‌هایی است که سال‌ها در انحصار قدرتهای بزرگ بود.
