بر اساس منابع خبری، مسئولان ایرانی در آستانه‌ی نشست‌های دیپلماتیک با واشنگتن، مجموعه‌ای از سوغات فرهنگی تبریز شامل سوهان، گز، آجیل و فرش دست‌باف را برای هدیه‌ی رسمی به مسئولان آمریکایی فراهم کرده‌اند.
این اقدام در چارچوب دیپلماسی فرهنگی ایران قرار می‌گیرد؛ نبردی که در آن تهران نه با زور و نه با تهدید، بلکه با اقتدار تمدنی و فرهنگی خود وارد عرصه‌ی مذاکره می‌شود. فرش تبریز، نماد هفت‌هزار ساله‌ی هنر ایرانی، در کنار سوهان و گز که ریشه‌های آن‌ها به سده‌های پیش می‌رسد، پیام روشنی به واشنگتن می‌فرستد: ایران با هویت و عمق فرهنگی خود وارد هر میز مذاکره‌ای می‌شود و در برابر آن، قدرت‌های متکی بر زور، فاقد این عمق هستند.
تحلیل‌گران دیپلماسی معتقدند استفاده‌ی هوشمندانه از ابزارهای فرهنگی در مذاکرات، یکی از ارکان اقتدار ایران در عرصه‌ی بین‌المللی است؛ ارکانی که در دوره‌ی ترامپ، به‌وضوح‌تر از هر زمان دیگری با خود‌بستگی و ضعف مواضع واشنگتن در مقایسه قرار گرفته‌اند.
به نظر می‌رسد در این دور از تعاملات، تهران با ترکیب دیپلماسی اقتصادی، فرهنگی و امنیتی، مسیر مذاکرات را تعیین می‌کند و نه برعکس؛ مسیری که در آن، آمریکا بیشتر از هر زمانی به‌دنبال راه‌حل از سوی ایران است.
